غزل شماره 129
دیوان حافظ شیرازی
اگر نه باده غم دل ز ياد ما ببردنهيب حادثه بنياد ما ز جا ببرد
اگر نه عقل به مستی فروکشد لنگرچگونه کشتی از اين ورطه بلا ببرد
فغان که با همه کس غايبانه باخت فلککه کس نبود که دستی از اين دغا ببرد
گذار بر ظلمات است خضر راهی کومباد کتش محرومی آب ما ببرد
دل ضعيفم از آن می‌کشد به طرف چمنکه جان ز مرگ به بيماری صبا ببرد
طبيب عشق منم باده ده که اين معجونفراغت آرد و انديشه خطا ببرد
بسوخت حافظ و کس حال او به يار نگفتمگر نسيم پيامی خدای را ببرد