غزل شماره 17
دیوان حافظ شیرازی
سينه از آتش دل در غم جانانه بسوختآتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداختجانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمعدوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت
آشنايی نه غريب است که دلسوز من استچون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخت
خرقه زهد مرا آب خرابات ببردخانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت
چون پياله دلم از توبه که کردم بشکستهمچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت
ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشمخرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت
ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمیکه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت