غزل شماره 171

دیوان حافظ شیرازی

دوش از جناب آصف پيک بشارت آمدکز حضرت سليمان عشرت اشارت آمد
خاک وجود ما را از آب ديده گل کنويرانسرای دل را گاه عمارت آمد
اين شرح بی‌نهايت کز زلف يار گفتندحرفيست از هزاران کاندر عبارت آمد
عيبم بپوش زنهار ای خرقه می آلودکان پاک پاکدامن بهر زيارت آمد
امروز جای هر کس پيدا شود ز خوبانکان ماه مجلس افروز اندر صدارت آمد
بر تخت جم که تاجش معراج آسمان استهمت نگر که موری با آن حقارت آمد
از چشم شوخش ای دل ايمان خود نگه دارکان جادوی کمانکش بر عزم غارت آمد
آلوده‌ای تو حافظ فيضی ز شاه درخواهکان عنصر سماحت بهر طهارت آمد
درياست مجلس او درياب وقت و در يابهان ای زيان رسيده وقت تجارت آمد