غزل شماره 176

دیوان حافظ شیرازی

سحرم دولت بيدار به بالين آمدگفت برخيز که آن خسرو شيرين آمد
قدحی درکش و سرخوش به تماشا بخرامتا ببينی که نگارت به چه آيين آمد
مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشایکه ز صحرای ختن آهوی مشکين آمد
گريه آبی به رخ سوختگان بازآوردناله فريادرس عاشق مسکين آمد
مرغ دل باز هوادار کمان ابرويستای کبوتر نگران باش که شاهين آمد
ساقيا می بده و غم مخور از دشمن و دوستکه به کام دل ما آن بشد و اين آمد
رسم بدعهدی ايام چو ديد ابر بهارگريه‌اش بر سمن و سنبل و نسرين آمد
چون صبا گفته حافظ بشنيد از بلبلعنبرافشان به تماشای رياحين آمد