غزل شماره 219
دیوان حافظ شیرازی
کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجودبنفشه در قدم او نهاد سر به سجود
بنوش جام صبوحی به ناله دف و چنگببوس غبغب ساقی به نغمه نی و عود
به دور گل منشين بی شراب و شاهد و چنگکه همچو روز بقا هفتهای بود معدود
شد از خروج رياحين چو آسمان روشنزمين به اختر ميمون و طالع مسعود
ز دست شاهد نازک عذار عيسی دمشراب نوش و رها کن حديث عاد و ثمود
جهان چو خلد برين شد به دور سوسن و گلولی چه سود که در وی نه ممکن است خلود
چو گل سوار شود بر هوا سليمان وارسحر که مرغ درآيد به نغمه داوود
به باغ تازه کن آيين دين زردشتیکنون که لاله برافروخت آتش نمرود
بخواه جام صبوحی به ياد آصف عهدوزير ملک سليمان عماد دين محمود
بود که مجلس حافظ به يمن تربيتشهر آن چه میطلبد جمله باشدش موجود