غزل شماره 230
دیوان حافظ شیرازی
اگر به باده مشکين دلم کشد شايدکه بوی خير ز زهد ريا نمیآيد
جهانيان همه گر منع من کنند از عشقمن آن کنم که خداوندگار فرمايد
طمع ز فيض کرامت مبر که خلق کريمگنه ببخشد و بر عاشقان ببخشايد
مقيم حلقه ذکر است دل بدان اميدکه حلقهای ز سر زلف يار بگشايد
تو را که حسن خداداده هست و حجله بختچه حاجت است که مشاطهات بيارايد
چمن خوش است و هوا دلکش است و می بیغشکنون بجز دل خوش هيچ در نمیبايد
جميلهايست عروس جهان ولی هش دارکه اين مخدره در عقد کس نمیآيد
به لابه گفتمش ای ماه رخ چه باشد اگربه يک شکر ز تو دلخستهای بياسايد
به خنده گفت که حافظ خدای را مپسندکه بوسه تو رخ ماه را بيالايد