غزل شماره 235
دیوان حافظ شیرازی
زهی خجسته زمانی که يار بازآيدبه کام غمزدگان غمگسار بازآيد
به پيش خيل خيالش کشيدم ابلق چشمبدان اميد که آن شهسوار بازآيد
اگر نه در خم چوگان او رود سر منز سر نگويم و سر خود چه کار بازآيد
مقيم بر سر راهش نشستهام چون گردبدان هوس که بدين رهگذار بازآيد
دلی که با سر زلفين او قراری دادگمان مبر که بدان دل قرار بازآيد
چه جورها که کشيدند بلبلان از دیبه بوی آن که دگر نوبهار بازآيد
ز نقش بند قضا هست اميد آن حافظکه همچو سرو به دستم نگار بازآيد