غزل شماره 242

دیوان حافظ شیرازی

بيا که رايت منصور پادشاه رسيدنويد فتح و بشارت به مهر و ماه رسيد
جمال بخت ز روی ظفر نقاب انداختکمال عدل به فرياد دادخواه رسيد
سپهر دور خوش اکنون کند که ماه آمدجهان به کام دل اکنون رسد که شاه رسيد
ز قاطعان طريق اين زمان شوند ايمنقوافل دل و دانش که مرد راه رسيد
عزيز مصر به رغم برادران غيورز قعر چاه برآمد به اوج ماه رسيد
کجاست صوفی دجال فعل ملحدشکلبگو بسوز که مهدی دين پناه رسيد
صبا بگو که چه‌ها بر سرم در اين غم عشقز آتش دل سوزان و دود آه رسيد
ز شوق روی تو شاها بدين اسير فراقهمان رسيد کز آتش به برگ کاه رسيد
مرو به خواب که حافظ به بارگاه قبولز ورد نيم شب و درس صبحگاه رسيد