غزل شماره 289

دیوان حافظ شیرازی

مجمع خوبی و لطف است عذار چو مهشليکنش مهر و وفا نيست خدايا بدهش
دلبرم شاهد و طفل است و به بازی روزیبکشد زارم و در شرع نباشد گنهش
من همان به که از او نيک نگه دارم دلکه بد و نيک نديده‌ست و ندارد نگهش
بوی شير از لب همچون شکرش می‌آيدگر چه خون می‌چکد از شيوه چشم سيهش
چارده ساله بتی چابک شيرين دارمکه به جان حلقه به گوش است مه چاردهش
از پی آن گل نورسته دل ما يا ربخود کجا شد که نديديم در اين چند گهش
يار دلدار من ار قلب بدين سان شکندببرد زود به جانداری خود پادشهش
جان به شکرانه کنم صرف گر آن دانه درصدف سينه حافظ بود آرامگهش