غزل شماره 323
دیوان حافظ شیرازی
ز دست کوته خود زير بارمکه از بالابلندان شرمسارم
مگر زنجير مويی گيردم دستوگر نه سر به شيدايی برآرم
ز چشم من بپرس اوضاع گردونکه شب تا روز اختر می‌شمارم
بدين شکرانه می‌بوسم لب جامکه کرد آگه ز راز روزگارم
اگر گفتم دعای می فروشانچه باشد حق نعمت می‌گزارم
من از بازوی خود دارم بسی شکرکه زور مردم آزاری ندارم
سری دارم چو حافظ مست ليکنبه لطف آن سری اميدوارم