غزل شماره 328

دیوان حافظ شیرازی

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرملطف‌ها می‌کنی ای خاک درت تاج سرم
دلبرا بنده نوازيت که آموخت بگوکه من اين ظن به رقيبان تو هرگز نبرم
همتم بدرقه راه کن ای طاير قدسکه دراز است ره مقصد و من نوسفرم
ای نسيم سحری بندگی من برسانکه فراموش مکن وقت دعای سحرم
خرم آن روز کز اين مرحله بربندم بارو از سر کوی تو پرسند رفيقان خبرم
حافظا شايد اگر در طلب گوهر وصلديده دريا کنم از اشک و در او غوطه خورم
پايه نظم بلند است و جهان گير بگوتا کند پادشه بحر دهان پرگهرم