غزل شماره 348
دیوان حافظ شیرازی
ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنمو اندر اين کار دل خويش به دريا فکنم
از دل تنگ گنهکار برآرم آهیکتش اندر گنه آدم و حوا فکنم
مايه خوشدلی آن جاست که دلدار آن جاستمی‌کنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم
بگشا بند قبا ای مه خورشيدکلاهتا چو زلفت سر سودازده در پا فکنم
خورده‌ام تير فلک باده بده تا سرمستعقده دربند کمر ترکش جوزا فکنم
جرعه جام بر اين تخت روان افشانمغلغل چنگ در اين گنبد مينا فکنم
حافظا تکيه بر ايام چو سهو است و خطامن چرا عشرت امروز به فردا فکنم