غزل شماره 399
دیوان حافظ شیرازی
کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکنبه غمزه رونق و ناموس سامری بشکن
به باد ده سر و دستار عالمی يعنیکلاه گوشه به آيين سروری بشکن
به زلف گوی که آيين دلبری بگذاربه غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن
برون خرام و ببر گوی خوبی از همه کسسزای حور بده رونق پری بشکن
به آهوان نظر شير آفتاب بگيربه ابروان دوتا قوس مشتری بشکن
چو عطرسای شود زلف سنبل از دم بادتو قيمتش به سر زلف عنبری بشکن
چو عندليب فصاحت فروشد ای حافظتو قدر او به سخن گفتن دری بشکن