غزل شماره 47
دیوان حافظ شیرازی
به کوی ميکده هر سالکی که ره دانستدری دگر زدن انديشه تبه دانست
زمانه افسر رندی نداد جز به کسیکه سرفرازی عالم در اين کله دانست
بر آستانه ميخانه هر که يافت رهیز فيض جام می اسرار خانقه دانست
هر آن که راز دو عالم ز خط ساغر خواندرموز جام جم از نقش خاک ره دانست
ورای طاعت ديوانگان ز ما مطلبکه شيخ مذهب ما عاقلی گنه دانست
دلم ز نرگس ساقی امان نخواست به جانچرا که شيوه آن ترک دل سيه دانست
ز جور کوکب طالع سحرگهان چشممچنان گريست که ناهيد ديد و مه دانست
حديث حافظ و ساغر که می‌زند پنهانچه جای محتسب و شحنه پادشه دانست
بلندمرتبه شاهی که نه رواق سپهرنمونه‌ای ز خم طاق بارگه دانست