غزل شماره 67

دیوان حافظ شیرازی

يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيستجان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست
حاليا خانه برانداز دل و دين من استتا در آغوش که می‌خسبد و همخانه کيست
باده لعل لبش کز لب من دور مبادراح روح که و پيمان ده پيمانه کيست
دولت صحبت آن شمع سعادت پرتوبازپرسيد خدا را که به پروانه کيست
می‌دهد هر کسش افسونی و معلوم نشدکه دل نازک او مايل افسانه کيست
يا رب آن شاهوش ماه رخ زهره جبيندر يکتای که و گوهر يک دانه کيست
گفتم آه از دل ديوانه حافظ بی توزير لب خنده زنان گفت که ديوانه کيست