غزل شماره 99
دیوان حافظ شیرازی
دل من در هوای روی فرخبود آشفته همچون موی فرخ
بجز هندوی زلفش هيچ کس نيستکه برخوردار شد از روی فرخ
سياهی نيکبخت است آن که دايمبود همراز و هم زانوی فرخ
شود چون بيد لرزان سرو آزاداگر بيند قد دلجوی فرخ
بده ساقی شراب ارغوانیبه ياد نرگس جادوی فرخ
دوتا شد قامتم همچون کمانیز غم پيوسته چون ابروی فرخ
نسيم مشک تاتاری خجل کردشميم زلف عنبربوی فرخ
اگر ميل دل هر کس به جايستبود ميل دل من سوی فرخ
غلام همت آنم که باشدچو حافظ بنده و هندوی فرخ