غزل شماره 478
دیوان حافظ شیرازی
نوش کن جام شراب يک منیتا بدان بيخ غم از دل برکنی
دل گشاده دار چون جام شرابسر گرفته چند چون خم دنی
چون ز جام بيخودی رطلی کشیکم زنی از خويشتن لاف منی
سنگسان شو در قدم نی همچو آبجمله رنگ آميزی و تردامنی
دل به می دربند تا مردانه وارگردن سالوس و تقوا بشکنی
خيز و جهدی کن چو حافظ تا مگرخويشتن در پای معشوق افکنی